کدام پروتز چانه بیشترین ماندگاری را دارد؟

قبل از پرداختن به مواد پروتز لازم است بدانیم چرا اصلاح چانه اینقدر مهم است. چانه به عنوان مثلث طلایی زیبایی صورت عمل می‌کند و بر سه جنبه اصلی تأثیر می‌گذارد:
تناسب نیم‌رخ (پروفایل): چانه عقب‌رفته باعث می‌شود بینی بزرگ‌تر به نظر برسد و گردن نامشخص شود.
تقسیمات صورت: چانه باید به خوبی با لب پایین و زاویه فک هماهنگ باشد.
تعریف خط فک: یک چانه برجسته خط فک را قوی‌تر و مشخص‌تر نشان می‌دهد.

ایمپلنت‌های سیلیکونی (Silicone Implants)

پروتزهای متخلخل (Porous Implants)

استفاده از بافت‌های اتولوگ

میزان مورد نیاز برای برجسته‌سازی

ضخامت بافت نرم

انتخاب شکل ایمپلنت (Shape)

بهترین نوع پروتز برای چانه آن است که کمترین عوارض بلندمدت را داشته باشد.
پایداری و جابجایی: ایمپلنت‌های متخلخل به دلیل ادغام با بافت کمترین میزان جابجایی را دارند. اگرچه ایمپلنت‌های سیلیکونی در صورت کارگذاری صحیح در موقعیت استخوانی (روی سطح استخوان) بسیار پایدار هستند.
عفونت و واکنش‌های ایمنی: تمام مواد کاشته شده ریسک عفونت را دارند اما سیلیکون و مواد پلی‌اتیلنی مانند Gore-Tex در گذشته یا متخلخل‌ها سابقه ایمنی طولانی‌مدت دارند.
تصویربرداری پزشکی: ام آرآی اکثر ایمپلنت‌های سیلیکونی جامد و متخلخل کنونی با اسکن‌های MRI سازگار هستند و تداخلی ایجاد نمی‌کنند.

بررسی دوره نقاهت بعد از کارگذاری ایمپلنت چانه بخش مهمی از فرآیند تصمیم‌گیری برای انتخاب بهترین نوع پروتز برای چانه است. برخلاف تصور عمومی جراحی چانه یک فرایند نسبتاً سرپایی محسوب می‌شود اما مدیریت صحیح دوره نقاهت برای تضمین تثبیت موفقیت‌آمیز ایمپلنت و رسیدن به تقارن چهره ایده‌آل ضروری است. دوره بهبودی پس از عمل را می‌توان به چند فاز مجزا تقسیم کرد که هر کدام نیازمند توجه ویژه‌ای از سوی بیمار است.
در 24 تا 72 ساعت اولیه پس از عمل بیمار بیشترین میزان تورم و کبودی را در ناحیه چانه فک پایین و حتی گردن تجربه می‌کند. در این مدت استفاده منظم از کمپرس‌های سرد و مصرف داروهای ضدالتهاب تجویزی (که باید توسط جراح تعیین شوند) برای کنترل ورم حیاتی است. همچنین تمرکز بر مصرف غذاهای نرم و مایعات برای جلوگیری از هرگونه فشار ناخواسته بر ناحیه جراحی اهمیت دارد.
با ورود به هفته اول تا دوم بهبودی روند کاهنده تورم سرعت می‌گیرد و عمده کبودی‌ها طی 10 تا 14 روز محو می‌شوند. در این مرحله اکثر بیماران قادر خواهند بود به فعالیت‌های شغلی با سطح استرس پایین و کارهای روزمره سبک خود بازگردند البته با احتیاط کامل. کشیدن بخیه‌ها نیز معمولاً در پایان هفته اول یا ابتدای هفته دوم انجام می‌شود. نکته مهم در این فاز پرهیز از دستکاری ناحیه جراحی یا اعمال کشش نامتعارف بر پوست چانه است. پس از پایان هفته دوم بیمار احساس راحتی بیشتری می‌کند اما هنوز باید احتیاط را حفظ کند.
بخش مهمی از توانبخشی به محدودیت فعالیت‌های شدید اختصاص دارد. برای اطمینان از اینکه ایمپلنت به درستی در موقعیت نهایی خود جای می‌گیرد و خطر جابجایی یا خونریزی داخلی به حداقل می‌رسد توصیه اکید می‌شود که هرگونه فعالیت ورزشی سنگین، تمرینات قدرتی، شنا یا بلند کردن وزنه برای حداقل 4 هفته به تعویق بیفتد.